ترویج وفاق در مدرسه

۱) پذیرش وجود اصل اختلاف در جامعه
الف) باید پذیرفت که وجود اختلاف یک امر الهی است و ریشه در اراده الهی دارد و «وفاق» زمانی معنا پیدا می کند که اصل اختلاف را پذیرفته باشیم.
«و اگر خدای تو اراده می کرد، تمامی مردم را در یک امت واحد گرد می آورد؛ ولی [چنین نخواسته] و لذا شما پیوسته از یکدیگر متفاوت بوده و مختلف خواهید بود.»
ب) اختلاف امری فراگیر و همگانی است؛ یعنی اگر جامعه از دیدگاههای مختلف و تضارب آراء گوناگون برخوردار نباشد چنین جامعه ای نمی تواند توسعه و پیشرفت کند و بحران و فروپاشی دامنگیر چنین جامعه ای خواهد شد.
«سلیقه های مختلف باید باشد… اگر در یک مجلسی اختلاف نباشد، این مجلس ناقص است. اختلاف باید باشد: اختلاف سلیقه، اختلاف رای، مباحثه، جار و جنجال، اینها باید باشد لکن نتیجه این نباشد که ما دو دسته بشویم، دشمن هم. باید دو دسته باشیم در عین حالی که اختلاف داریم، دوست هم باشیم.
ج) اختلاف امری سازنده و مثبت است؛ یعنی وجود اختلاف در افکار و روش باعث می شود که ما از مدیران اجرایی و صاحبان رای و اندیشه انتقاد کنیم و موجبات توسعه و پیشرفت جامعه را فراهم آوریم. برای درک بهتر موضوع به حدیثی از امیرالمومنین علی (ع) می پردازیم.
«هر آن کس که دیدگاههای مختلف را دریافته و درک کند، بر نقاط اشتباه [در اندیشه و عمل خویش] واقف گردد.»